Oké, wat doet een mens met een shopaholic-attack en een acute nood aan retail therapy op een dag waarop zo goed als alle winkels hun spullen achter gesloten deuren verstoppen? Nagelbijten, een cold turkey uitzweten, een ontlaad-dansje doen met de stofzuiger op een keiharde Nirvana song en tot slot: naar die muis grijpen, de meest bizarre winkelwagentjes aanklikken en frenzygewijs door online shops struinen.
Mijn parcours begon bescheiden maar – ik beken – het eindigde met een ‘Oh My God, dit is echt niet verstandig geweest’ gevoel.
Op een rijtje:

Eerst even langs Vivienne Westwood, alwaar ik twijfelde tussen een T-shirt en een halsketting-met-hanger. Er was ook dit rieten tasje, maar 235 pond leek me ineens toch wel megaveel geld. T-shirt en hanger hebben even samen in mijn shoppingmandje vertoefd, toen vloog het T-shirt eruit, en dan bleek ook de ketting ineens toch niet zo levensnoodzakelijk.

Next stop. Etam. Hun levensgrote biniki-ads in straten en bushokjes doen blijkbaar iets met een mens, want ineens voelde ik de niet te ontsnappen nood aan een nieuw stuk badmode. Bizar dan toch dat het eerste wat in mijn virtuele winkelmand belandde, een trui uit de bio-collectie was. Die mouwen, die A-lijn, die kleur, die prijs! Komaan, doen! fluisterde mijn shop-duivel in mijn rechteroor. Hij had gelijk, vond ik zo ineens.
De badpakken dan. Boubou? Of Rebecca? Hmm. De borststeun die Rebecca biedt lijkt me bij nader inzien toch iets te puberaal. Boubou dus. Nog even langs het ondergoed? Zo’n boudoir-setje? Hop, die mand in. En meteen door naar de kassa. Daar kreeg ik te te lezen dat mijn bestelling groot genoeg was om zonder verzendkosten toegestuurd te krijgen. Wohow, wacht even. Had ik echt voor negentig euro besteld? Tijd om even stil te staan bij de feiten. Die trui, no need. Dat ondergoed? Gaat die maat wel kloppen? Die bikini? Ja! Geen geld voor iets dat eens iets anders is dan dat eeuwige zwart. Oké dus, 1 bikini + verzendkosten, en een totaalrekening van 41 euro. Oef.

Next stop. The New York place to be voor hippe T-shirts: Johnny Cupcakes. Als een blok ben ik er gevallen voor een simpel zwart-wit exemplaar. 54 dollar, inclusief shipping. Allrightie.

En aangezien ik toch op Amerikaanse bodem zat, stapte ik na een hint bij It-Girl snel even binnen bij Kara Janx, die succesontwerpster van Project Runway , ja, die met haar kimono-wrapdresses. En wat daar gebeurde, had ik echt niet meer in de hand. Ik moest er gewoon één, zo’n wrapdress. Zonder nadenken. Zwart en groen. Met verzendkosten meer dan tweehonderd dollar. Maar de drang was sterker dan de ratio.
Pas wanneer ik de bevestiging in mijn mailbox vind, slaat de paniek toe. Zo’n bedrag! Voor een online aankoop! Wat als de jurk onderweg ergens blijft haken? Wat als ie nooit aankomt? Mag ik nu even mijn kop in het zand steken en hopen dat ik hem er binnen drie weken (geschatte levertijd) met de Grote Glimlach der Bevrediging weer mag uithalen? Owmygod, wat heb ik gedaan? No more shopping, toch niet vandaag. Sluiten, die browsers! Verstoppen, die kredietkaart! Uit, die computer!