Skip navigation

Eek! Carbs!!!

carbs.jpgWerken voor een blad als ELLE heeft zo zijn eigen implicaties. Neem nu mezelf. Een gewone vrouw, type leven en laten leven, maar vooral: type eten en laten eten. Al situeerde dat laatste zich eigenlijk in een vorig leven. Helaas. Want het lot dropte me toevallig als deelnemer in de ELLE-vermagerstory en toen was niets meer als voorheen.
Voor de niet-ingewijden: de story in kwestie is een artikelenreeks waarbij vrouwen uit verschillende gewichtsklassen en met verschillende gewichtswensen op de weegschaal en tegelijk ook op dieet worden gezet en drie ELLE-nummers lang tot onder hun eerste vetlaagje worden geobserveerd.
En dan kan er heel wat gebeuren. Een paar kilo’s kwijtraken bijvoorbeeld. Zo verging het ook mezelf. Niet dat het over dramatische ingrepen ging, zelfs niet. Een kilo of drie, vier, niet meer.
Maar het verschil tussen voor en na was mega. Niet alleen in de spiegel, ook in het hoofd. Want terwijl ik rigoureus de orders van de dokter volgde, en dus zoveel mogelijk proteïnen (nogmaals voor de niet-ingewijden: vis, kip, tofu, kaas, en à la limite eens een steak) en zo weinig mogelijk koolhydraten aka ‘carbs’ (brood, pasta, rijst) in mijn lunchtupperware verwerkte, ondergingen mijn hersenen week na week een geleidelijke spoeling.
Toen mijn collega’s in week twee een stuk cake in mijn richting schoven en dat van mijn kant sissend onthaald werd op een ‘ga weg satan’ gebaar, had ik al moeten vermoeden dat er iets loos was, maar mijn eigen karaktertrots won het toen nog van dat greintje zelftwijfel.

Neen, het is pas nu, twaalf weken na de start van het vermagerexperiment, dat ik besef wat er loos is: ik lijd zowaar aan carbofobie.
Eerst even terug naar het goede nieuws: ik ben slank. Niet mager, maar gewoon slank. Het soort lijf waarvan ik de voorbije tien jaar alleen maar kon dromen, met een vleeskwabbengehalte dat net iets onder het gemiddelde durft te duiken van een vrouw van mijn leeftijd. Blij dus. Heel blij, echt waar.
Maar voor dat bijna-en-nog-niet-eens-helemaal-kwabvrije lijf heb ik heel wat moeten dokken. De speculoosjes waarvan ik er onnadenkend zeven nam omdat ze zo goed pasten bij de platte kaas van de Aldi, de boterhammen met oranje cheddar waarvan ik er met megaveel smaakkreetjes drie achter elkaar kon eten, de appelcake-met-kaneelstrooisel die een regenachtige zondag ineens weer zonnig maakte; ze behoren allemaal tot een ver en nog verder verleden. Want o wee, als iets nog maar naar koolhydraten ruikt, stuif ik vandaag mijlenver weg, en het carbie-ding in kwestie wordt meteen overladen met alle dikmaakzonden van deze wereld.

‘Carbofobie’ dus. Ik dacht dat ik het woord zelf had uitgevonden, maar Google wijst me meteen terecht: carbophobia is – hoe kan het ook anders – een ingeburgerd begrip bij onze Angelsaksische medemens. De eerste Google-hit is een Britse site met lowcarb producten, de tweede een boek dat van leer trekt tegen de lowcarb-religie. Bij de derde en de vierde haak ik af wegens een te indrukwekkende herkenbaarheidsfactor.

En ik, intussen, vraag me af wat het me allemaal heeft opgebracht, dat verketteren van de lekkere boterhammen en pasta’s des levens. Oké, mijn broeken van dit jaar zijn me allemaal ineens geuten te groot en mijn jeansbroeken van vorig jaar staan me als bij toverslag geweldig. Enige kink in de kabel: die van dit jaar zijn wel toevallig skinnymodellen die geacht worden te plakken en die van vorig jaar zitten vol met het soort van predesigned scheuren die trendgewijs net zo goed uit de prehistorie kunnen komen.
Ik heb dan ook ergens het gevoel dat ik er belazerd uit kom.

En wat nu met die pizza’s van Mama Roma?! Hoe kan iemand in his right mind die nu niet spontaan en zonder zelfs eenmaal nadenken met een aan orgastisch grenzend genot naar binnen werken? Liefst nog in zeven variëteiten op één avond? Oké dus, ik heb het net gedaan. Een uur geleden. Twee stukken met truffel en rozemarijn, of neen drie, met even veel stukken schuldgevoel. Pathetisch is het, ik zeg het nog eens.

Ach, morgen een extra jogging, en de schade is weer hersteld. Zegik dan tegen mezelf. Neurotisch-gewijs.

2 Comments

  1. annemie
    Posted zaterdag, 12 mei 2007 at 3:12 | Permalink

    Heel herkenbaar dit artikel!
    Als ik op dit dieet ben, word het een obsessie na week 1!
    Een soort braintransformatie gebeurt er dan. De body follows later…als je het kan vol houden.
    Nu ik niet op dit dieet ben en woon in Los Angeles, moet ik wel naar Pizza’s van Mama Roma komen op mijn volgend bezoek Belgie, want pizza met truffels en rozemarijn is niet te vinden hier en sounds insane in a good way.

  2. tinez
    Posted zaterdag, 12 mei 2007 at 7:25 | Permalink

    zo herkenbaar!!


Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: