Skip navigation

De modeweken (7): Nica uit Parijs

00090m.jpg

Van het ene extreem naar het andere. Van Dior dus richting Martin Margiela, een ontwerper die steevast het predikaat ‘conceptueel’ krijgt opgespeld. Zijn show vond maandagavond plaats in een ook al volgestouwde (sport- en evenementen-)hal in Bercy, want de tijd dat Margiela in kleine achterafzaaltjes of cafés showde, ligt – sinds Martin Margiela een Maison geworden is, al lang veraf. Tijdens het wachten kreeg het publiek een bekertje rode wijn geschonken door mannen in witte labojassen en maakte ik kennis met Guillaume Jesel, vice-president van Mac. Hij beloofde me meteen tien exemplaren van mijn favoriete Mac-lippenstift (grapje, helaas). Het cosmeticabedrijf is erg actief in de modewereld en sponsort onder meer Inge Grognard, de Belgische make-up artieste en voormalig Staatsprijswinnares, die tot de wereldtop behoort en al twintig jaar voor Margiela werkt. Grognard tekende, traditiegetrouw, voor een sobere, maar daarom niet minder sterke, nudelook met smokey eyes. Het haar nonchalant in een middenscheiding.

Margiela zette de show in met modellen (geselecteerd op hun rock ’n rollgehalte en niet op hun star quality) in beige, grijze en dambord geblokte, bodysuits waarover witte en zwarte, asymmetrische ‘visnet’-rokken waren getrokken. Punk is not dead! De soundtrack bij the show werd overigens verzorgd door Belgiës andere trots, dEUS.

Tunieken in flinterdunne stoffen met luipaardprint werden gedragen over een-benige leggings en asymmetrische tops die de schouder bloot lieten. Net als bij Dior maakt Margiela gebruik van slangenleder, maar dan in natuurkleur. Hij gebruikt het materiaal voor tassen en prachtige laarzen met opvallende naald- (hoewel het woord ‘spijker’ meer de lading dekt, want onderaan komt een rondje) hakken in zilverkleurig metaal. Ook het begrip ‘sjaal’ werd door Margiela volledig herdacht. Het worden ronde, volumes (een soort uitvergrote versie van de kraag die mensen met een verrokken nek of whiplash plegen op medisch advies aandoen) die rond de hals worden gedragen. De star-warsiaanse epauletten die zijn vorige collecties kenmerkten, werden niet langer op de schouders, maar naast de oren (tja, moeilijk te beschrijven) geplaatst.

Een beige, wollen jas krijgt een hoge, rechtopstaande kraag – hoewel je nog bezwaarlijk van een kraag kan spreken, het lijkt of de schouderpartij van de jas zo’n twintig centimer wordt verhoogd, waardoor het hoofd wordt ingeduffeld of weggemoffeld. Margiela maakt brandhout van het klassieke concept ‘jas’: boven- en onderzijde zijn even breed, en daar ergens tussenin, zitten de mouwen.

Suzy Menkes, de éminence grise van de mode-jounalistiek (zie The New York Times & Herald Tribune) die schuin tegenover mij zat en toch een en ander gewoon is, had (getuige een bedenkelijke frons) er zichtbaar moeite mee. Ze had duidelijk geen kaas gegeten van de Bauhaus-volumes die Margiela in zijn wintercollecties de vrije loop laat. Ondergetekende die een echte fan is, kon de theatraliteit die van de collectie uitgaat, wel smaken, maar je moet al heel sterk op je spijkerhakken staan, om in dit soort kleren de deur uit te gaan. Uiteraard wordt de soep nooit zo heet gedronken als ze wordt geschonken en wordt wat op de catwalk getoond wordt, zelden op dezelfde manier gedragen.

Nica Broucke

Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: