Skip navigation

De modeweken (5): Nica in Parijs

mmfuac.jpg

We hebben altijd al een boontje gehad voor Veronique Leroy en dat is er niet minder op geworden na het zien van haar show, gisterenochtend. In de Espace Piere Cardin, op een boogscheut van het uit de kluiten gewassen en streng bewaakte optrekje waar Sarko met zijn kersverse eega Carla resideren, zette Leroy een uitgepuurde, kleurrijke collectie neer. Op de tonen van Spaanse – niet nader te identifcieren muziek – zagen we een resem strak gelijnde, wollen jurken in rood, turquoise en pistachegroen met dito, ingewerkte riem passeren. De minimalistische maar o zo mooi gesneden stukken werden gevolgd door contrasterende, want grof gebreide tweedjassen met (nep?)bontkraagje en een cape die uit ingenieus bij elkaar gehouden rafels leek te bestaan.

Zelf zouden we niet meteen mauve van geel combineren, maar bij Leroy die een lichtpaarse lederen rok met een gele trui èn daarop ook nog eens een rode ceintuur liet zien, werkte het wonderwel.

Het is moeilijk om haar collectie te omschrijven, verder dan ‘Leroy heeft zichzelf weer overtroffen’ komen we niet, maar elk stuk (en de strak gesneden deux pieces in het bijzonder) leek ‘Koop mij nu want hier sta je fantastisch mee!’ te schreeuwen.

In de backstage – good girls go to heaven, ELLE goes everywhere! – troffen we een vermoeide Veronique (een mooie, frêle brunette) aan. “Ik ben al op van 6 uur deze ochtend”, zegt ze zachtjes. “Ik ben voor deze collectie niet van een verhaal vertrokken, dat doe ik eigenlijk nooit. Ik heb me wel laten inspireren door enkele sleutelmomenten en –woorden. Zijnde: de Art Brut, door het gebruik van tweed en uitgerafelde stukken, daarnaast had ik zin om ‘gedecoupeerde’ volumes uit de jaren 1940 te gebruiken.” Nu ze het zegt, de snit van de eerste silhouetten deed inderdaad erg retro, bijna uniformachtig aan. “En”, gaat ze verder, “Ik wou gedecoupeerde, monolithische silhouetten tonen. Die laat ik contrasteren met ‘flocqué’ van gebreide zijde. Ik hou van de manier waarop dat materiaal beweegt.”

Gecentreerd en strak versus soepel vallende rafels… het vrouwenbeeld dat Leroy neerzet is complex en – we zagen het ook al bij AF Vandevorst – schizofreen. Vrouwen zijn niet zus OF zo, maar – al naargelang – zus EN zo. Respect!

Nica Broucke

Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: