Skip navigation

De modeweken (8): Nica in Parijs

00020m.jpg

Het is negen uur ’s ochtends en de zon is terug in Parijs. En wij dus ook met nieuws over de modeweek. Vers van de naald, recht uit de Marais! Uw verslaggeefster zit er hoog en droog op vijf hoog in een poppenkamertje: het plafond is amper twee meter hoog, voor de ramen hangen gebloemde gordijnen en het kleine tafeltje waaraan ik schrijf, biedt net genoeg plaats voor een laptop en een kopje thee. Wat je hier leest, is nieuws uit de eerste hand. Op basis van mijn – helaas steeds vaker onleesbare – notities tijdens de show. Schrijven is niet makkelijk wanneer je op elkaar gep(l)akt zit, want het is een regel tijdens de défilés: op de eerste rij kan er altijd nog eentje bij. Bijna bil op bil en elleboog tegen borst of buik. En toch blijft iedereen beleefd.

Dankzij de shows leer je de stad kennen. Het défilé van het Nederlandse duo Victor & Rolf, bijvoorbeeld, vindt plaats in ‘Le Carreau du temple’, een overdekte marktplaats uit het begin van de vorige eeuw. Onder harde techno (ik hoorde ‘no guitars, no leather’ ) stapt een model in lange, grijze vilten jas de lange catwalk op. Op de jas wordt het woord ‘NO’ – in grote reliëfletters – gesculpteerd. Het haar van de meisjes is gladgestreken en zit strak naar achter in een dotje, de ogen zijn overdadig ‘smokey’, de lippen knalrood met een royale laag gloss. Dwars over een witte bontjas duikt het woord ‘NO’ in zwarte blokletters op. Op een zwarte T-shirt zien we ‘DREAM ON’. Meer letterwerk op een oversized jas waarop (voor en achter) een buitenmaatse tekstbalk werd aangebracht met de geblokte reuzenletters ‘NO DREAM’.

Victor & Rolf hebben een boodschap. Vraag is: welke? Zijn de slogans een aanklacht tegen de opwarming van de aarde? Of tegen de modewereld? Zijn het referenties naar Roy Lichtenstein? Is het puur ornament? Ik gok op het laatste. Ik had de heren zelf wat meer uitleg willen vragen, maar de backstageruimte werd hermetisch afgesloten door een rij gorilla’s. Zelfs voor de man van De Telegraaf, een bink van twee meter die zijn landgenoten kwam opzoeken, was er geen doorkomen aan.

Een reeks silhouetten (jurken, broekpakken, rokjes, korte jasjes, bandplooibroeken) in grijze vilt, zwarte wol en satijn vormen een tweede thema. Hoekige volumes worden ‘in vorm’ gebracht met een rij gouden nietjes. De nietjes vormen (letterlijk en figuurlijk) sublieme ‘kwinkslagen’ op de barokke stukken. In het iets kleurrijker slotstuk passeerden bordeauxkleurige blouses, rode panty’s en prachtige, groene schoenen met naaldhakken (hebben!) de revue. Indrukwekkend bombastisch, maar echt warm werden we er niet van. Eindoordeel: mooie verpakking, weinig inhoud.

Nica Broucke

Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: