Skip navigation

[Wijvenweek]: Is het nu Kids? of Kids!

kids

Hoe vaak werd er mij al de vraag gesteld of ik graag kinderen zou willen hebben? Gek toch hoe dat telkens weer bij mensen naar bovenkomt, die drang om te weten of hun medemens zich al-dan-niet wil voortplanten. Maar het overkomt mij ook. Op de één of andere manier denken we dat het veel zegt over iemand, dat aanwezige moeder- of vadergevoel. Dus in gesprekken die wat dieper plegen te gaan dan “hoe gaat het” en “hoe is het met de job”, komen kinderen onvermijdelijk als gespreksonderwerp aan bod.

Een tijd geleden was ik daar erg radicaal in. Ik kan me nog levendig een gesprek herinneren met een man, die er hoegenaamd niet van gediend was dat ik op dat moment geen moedergevoelens gewaar werd. Het lokte een hevige reactie bij hem uit, die ik al even hevig beantwoordde. Dat het onverantwoord was om een kind te nemen gewoon omdat dat verwacht wordt door de maatschappij. Dat de wereld van vandaag geen plek is om een kind in op te voeden. Dat er al genoeg arme kindjes zonder ouders door het leven moeten. Of ik dan een kind zou willen adopteren? Nee, ook dat niet. Het zat gewoon niet in mij. En dat kon er bij hem niet in.

Ondertussen ben ik al heel wat minder radicaal geworden. Mijn antwoord is geëvolueerd van “nooit” naar “niet nu”. Ik vind mezelf te onervaren, te onevenwichtig, te jong. Mijn moeder was zelfs jonger dan ik nu ben, toen ze mij kreeg. En ik ben de eerste om te pleiten voor jonge ouders, ik pluk er nu immers zelf de vruchten van. Maar mij in haar positie verplaatsen, dat is te moeilijk.

Maar dat ik er nu niet aan wil beginnen, wil niet zeggen dat ik niet durf dromen over de toekomst. Tegenwoordig zou ik het liefst mijn bestelling al willen plaatsen. Over 7 jaar alstublieft, eerst een jongen, een jaar later een meisje. Engeltjes, als het even kan. Geen huilers, maar doorslapers. En een beetje zoals in die reclames voor Ralph Lauren: schattige blonde wezentjes die ik kan uitdossen. Uiteraard zijn ze lief en grappig en slim, en liefst van al blijven ze eeuwig twee-en-een-half. Ok, misschien ben ik er dan toch echt nog niet klaar voor. Ik hou het beter nog even bij mijn kat en knuffel. Maar voor het geval dat… heb ik de namen al bedacht.

(Dit is een post in het kader van de Wijvenweek. Meer van dat: hier)

Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: