Skip navigation

Antwerpen Showt

 

De juryleden voor de Show van de Antwerpse academie bestond dit jaar onder andere uit Tim Blanks, dé modejournalist voor Style.com, Jefferson Hack, ex van Kate Moss, aanstaande van Anouck Lepere en ergens tussendoor ook nog hoofdredacteur van Another Magazine, Kris van Assche en Marina Yee. Op de brunch ter ere van de proclamatie van het masterjaar liepen de studenten er nog wat onwennig bij (“Mijn mama komt vanavond kijken, en zij is toch wel mijn belangrijkste publiek!”), keek Walter trots naar ‘zijn’ bende en vertelde Tim Blanks enthousiast over de Show (“Ik vond de kindercollectie van Ann Eckers echt geweldig!”) en over het belang van de academie van Antwerpen (“Oh my God, Antwerpen is een onmisbaar draadje in het weefsel van de modewereld!”). Maar waar we natuurlijk voor gekomen waren, was de show zelf. Die begon om 20u en eindigde om 00u30. Heel wat mode dat voorbij kwam gewandeld op de catwalk dus. Heel wat fotografen die voor onze neus foto’s kwamen nemen en die we telkens (hardhandig) hebben moeten wegjagen.

Heel wat verrassende dingen, maar ook heel wat saaie outfits. In het derde jaar was ik vooral weg van Meryll Rogge, wiens mooi gesneden vestjes en kleurrijke franjejurk ik meteen naar mijn kast zou willen verschepen, van Emilie Pirlot en van Six Lee, die met zijn modellen mét scepter een sfeer creëerde waarbij een soundtrack van Beirut niet zou misstaan. Het laatste jaar viel vooral op door de mannenontwerpen, die ver boven de vrouwensilhouetten leken te staan. Persoonlijke favoriet Romain Brau bracht met zijn collectie ‘The Lost Saphire’ de onbescheiden dandy weer tot leven, flamboyant in bonten stoffen, fluwelen kamerjassen, met hoge hoeden versierd met grote veren, en met een mannelijke bruid die in een soort van satijnen lange kamerjas over de catwalk schreed. Yu Fukumoto’s collectie ‘The Collector’ blonk dan weer uit in eenvoud, met bijzondere aandacht voor details, met mannelijke vlindervangers die in nette bermuda’s hun netten de wereld lieten verkennen. Yuima Nakazato, die de coccodrilloprijs voor schoenen had gewonnen, vond zijn inspiratie bij de wereld van Leonardo Da Vinci, en had silhouetten gecreëerd die opengevouwd kunnen worden tot gouden kunstwerkjes. Laurence Bruyninckx had met haar ‘Divine Intervention’ dan weer de meest commerciële collectie afgeleverd, wat beloond werd met een stage bij Kipling.

Sommige collecties leken ons wat te flauw, maar dat kan ook gelegen hebben aan het feit dat je na drie uren modeshow kijken, enkel nog oog hebt voor silhouetten die echt in het oog springen, zowel positief als negatief, want die waren er ook. Zo snapten we de collectie van Tonia Geissbuehler niet echt, ons leek het een verzameling van kleurrijke broeken en truien uit het MC Hammertijdperk (genre: niet meer uit de kast halen, die handel). Maar smaken verschillen duidelijk, want terwijl wij Hung Qui La’s ‘The Monkeys made me do it’ eerder als wat kleurrijke jongings, gedragen door modellen met grote apenhoofden (waarom weten we nog niet…) zagen, vonden onze collega’s van Weekend Knack er heel wat meer aan, want de collectie kreeg de weekend Knack prijs. Voor ieder wat wils dus, zo lijkt ons.

Plaats een reactie

Required fields are marked *
*
*

%d bloggers op de volgende wijze: